<title_newspaper=”Trybuna Ludu”> 
<title_article=”Zadania przemysłu ceramiki budowlanej”> 
<author_1=”mgr. inż. J. Grochulski”>
<author_2=””> 
<language=”pl”> 
<style=”press”>
<year="1954">
<month="3">
<date=”1954-03-04”>
<period=”d”>
<status=”1_obieg”>
<support=”paper”>
Oczywiście nie dotyczy to wszystkich przedsiębiorstw. Takie zakłady, jak: fordońskie (111,5 proc. wyk. planu), grudziądzkie (105,2 proc.), łódzkie (115.1 proc.), niemodlińskie, raciborskie, ścinawskie, tarnowskie, witaszyckie, żywieckie i wiele innych, wypełniając zadania postawione przez partię i rząd, dały poważne ilości cegły, pustaków i dachówek ponad plan, przyczyniając się w dużym stopniu do złagodzenia niedoborów, powstałych z niewykonywania planów przez inne przedsiębiorstwa.
Istnieje jednak szereg zakładów, które nie wykonały planowych zadań. Spośród tych niektóre nie wykonują z reguły swoich zadań, jak np. zakłady strzelińskie (deficyt 4.700.000 szt. cegły), zesławickie (deficyt 7.800.000 szt.), pogolewskie (deficyt 6.200.000 szt. dachówki), Zielonka (deficyt 7.800.000 szt. cegły), Gozdnica (deficyt 5.700.000 jednostek ceramicznych).
Charakteryzując ogólnie należy stwierdzić, że przemysł ceramiki budowlanej nie zwiększa w należytym stopniu zdolności produkcyjnych istniejących zakładów. Nie produkuje on również takiej ilości asortymentów jakie potrzebne są do zaspokojenia potrzeb naszej gospodarki narodowej oraz nie wykazuje wydatnego polepszenia jakości produkcji. Równie poważnym brakiem tego przemysłu jest to, że nie osiąga on pożądanego wzrostu wydajności pracy i związanego z tym obniżenia kosztów własnych.
Jako podstawowe przyczyny niedomagań przemysłu ceramiki budowlanej wymienić należy zaniedbanie organizacyjne i techniczne — zwłaszcza w dziedzinie inwestycji, brak właściwego przygotowania surowców, niski poziom remontów, niedociągnięcia w zaopatrzeniu oraz zaniedbania w gospodarce kadrami.
Słabo również realizowana jest codzienna kontrola wydanych zarządzeń i poleceń, zmierzających do wykonania zadań ciążących na tym przemyśle.
Trudności w zakładach pracy potęguje niewątpliwie brak koordynacji pracy w ministerstwie. Brak koordynacji pomiędzy planowaniem a inwestycjami spowodował wiele poślizgów inwestycyjnych, a przewlekłe prace nad ustaleniem zdezaktualizowanych cen niezmiennych na dreny — zwłaszcza o mniejszych średnicach — zahamował rozwój produkcji tego ważnego i tak aktualnego asortymentu dla rolnictwa.
</support> 
</status> 
</period> 
</date> 
</month> 
</year> 
</style> 
</language> 
</author_2> 
</author_1> 
</title_article> 
</title_newspaper>
